Nieefektowna prawda procesu cywilnego jest taka, że wielka część go polega na poprawnym wypełnieniu pism. Pobierz wzór z portalu e-Sądu albo strony sądu, otwórz, przepisz dane klienta i pozwanego z akt, dopilnuj poprawności petitum, eksportuj, podpisz, złóż. Powtórz dla pozwu. Powtórz dla wniosku o zabezpieczenie. Powtórz dla spisu inwentarza. Intelektualna praca to sprawa; tarcia to właśnie pisma.

Biblioteka pism to część produktu, która usuwa tarcia i zostawia ci sprawę.

Pisma KPC, natywne

Biblioteka dostarcza pisma procesowe, które procesowiec cywilny składa co tydzień — pozew (art. 187 KPC), odpowiedź na pozew, wniosek o zabezpieczenie roszczenia (art. 730 i nast. KPC), sprzeciw od nakazu zapłaty, pismo przygotowawcze, wykaz dowodów — natywne dla polskiego wymiaru sprawiedliwości. Natywne to słowo operacyjne. To nie jest ogólna warstwa szablonów z polskimi etykietkami; to są faktyczne pisma tej jurysdykcji, zredagowane tak, jak sąd tutaj oczekuje.

Gdy otwierasz pismo, jest wstępnie uzupełniane z otwartej sprawy. Imię i nazwisko klienta, strony, sygnatura akt — fakty, które wpisałeś raz — wypełniają pola, a drafter produkuje pierwszy szkic z odpowiednimi podstawami prawnymi cytowanymi w tekście, żebyś widział, dlaczego dane pole mówi to, co mówi. Następnie ty to czytasz, poprawiasz, podpisujesz, składasz. Szkic to punkt wyjścia, który człowiek kończy — nigdy pismo, które samo się składa.

Przepływy łączące pisma w sekwencje

Poszczególne pisma to jednostki; sprawy to kształty. Dlatego biblioteka dostarcza też draftery przepływów, które łączą pisma w sekwencje, przez które sprawa faktycznie przechodzi — wezwanie do zapłaty prowadzące do pozwu, pozew prowadzący do wniosku o postępowanie w trybie uproszczonym, sprzeciw od nakazu zapłaty prowadzący do wyznaczenia rozprawy, nakaz rozliczenia kosztów procesu. Wybierasz kształt, a przepływ kładzie kroki w kolejności, każdy wstępnie uzupełniony, każdy do twojego przeglądu.

To różnica między wypełniaczem pism a czymś zbudowanym przez ludzi, którzy prowadzili tę sekwencję. Wypełniacz pism daje ci pusty pozew. Narzędzie procesowca wie, że pozew rzadko idzie sam.

Tryb dla strony działającej samodzielnie

Jest tryb, który przekształca całą bibliotekę w pierwszoosobowy głos do spraw, gdzie strona działa bez pełnomocnika, z właściwymi stawkami kosztów i limitami uwzględnionymi w kalkulacji kosztów — żeby zestawienie kosztów strony działającej samodzielnie odzwierciedlało właściwy pułap, a nie założenie o stronie z pełnomocnikiem. To mała rzecz, która jest zepsuta w większości narzędzi ogólnego przeznaczenia, bo większość z nich nie była nigdy budowana przez kogoś, kto musiał składać pismo za stronę bez adwokata.

Przygotowanie paczki dla sądu

Na rozprawy biblioteka produkuje akta sądowe według wymogów praktyki co do dokumentacji dowodowej — strona tytułowa, spis treści, automatyczna paginacja, stopka strona-z-łącznej. Te elementy przygotowania akt, które są czystą mechaniczną starannością, zrobione mechanicznie — żeby staranne, co zostało dla ciebie, było to, co wymaga oceny.

Dlaczego „natywne" to całe twierdzenie

Jesteśmy świadomi, że to jest polska biblioteka pism dla polskiego wymiaru sprawiedliwości, zakotwiczona w Kodeksie postępowania cywilnego (ustawa z dnia 17 listopada 1964 r., Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296 ze zm.) i stosownych rozporządzeniach wykonawczych. Pisma procesowe to najbardziej jurysdykcyjny artefakt w prawie — pismo z niewłaściwego systemu nie jest lekko błędne, jest bezużyteczne. Narzędzie oferujące „pisma procesowe" bez wskazania, czyich sądów, to narzędzie, które nie przemyślało problemu tak, jak musi to zrobić prawnik.

Zbudowane przez prawników, dla prawników, oznacza, że pisma w tej bibliotece to te, które pobierałbyś i wypełniał ręcznie — już otwarte, już uzupełnione, już zakotwiczone — i wciąż, zawsze, twoje do podpisania.

← Wszystkie wpisy