AI może wygenerować cytowanie, które wygląda wiarygodnie, choć jest błędne. Dlatego Avantwerk traktuje weryfikację cytowań jako kontrolę przed eksportem, a nie jako obietnicę, że model zawsze ma rację.
Co sprawdza aplikacja
Podczas weryfikacji cytowań aplikacja sprawdza każdą rozpoznaną sygnaturę polskiego orzeczenia w SAOS lub korzysta z zapisanej wcześniej odpowiedzi rejestru i zapisuje wynik w aktach sprawy; nieodnalezienie sygnatury w rejestrze oznacza możliwą fabrykację, lecz nie dowodzi nieistnienia orzeczenia, niedostępność rejestru oznacza niewykonaną weryfikację, a ocena merytoryczna cytowania należy do prawnika.
Zakres tej kontroli jest celowo wąski. Trafienie w SAOS potwierdza, że rejestr zwrócił orzeczenie pod wskazaną sygnaturą. Nie potwierdza, że orzeczenie wspiera tezę projektu, że przytoczony fragment jest poprawny ani że źródło jest nadal właściwe dla danego zagadnienia.
Przepisy przechodzą inną ścieżkę. Rejestr orzeczeń nie może potwierdzić ustawy ani rozporządzenia. Aplikacja oznacza takie odesłanie do weryfikacji i udostępnia łącze do ISAP, aby prawnik mógł potwierdzić przepis oraz jego aktualne brzmienie.
Gdzie działa bramka
Bramka uruchamia się przed eksportem lub podpisaniem dokumentu w aplikacji. Wstrzymuje dokument, gdy rozpoznane cytowanie jest nieoznaczone, niepotwierdzone, ma nieprawidłowy format, nie zostało odnalezione w rejestrze albo sprawdzenie nie mogło się odbyć z powodu niedostępności źródła.
Prawnik może zwolnić dokument mimo ostrzeżenia. Wymaga to podania nazwiska osoby zatwierdzającej; nierozwiązane pozycje i decyzja trafiają do rejestru audytowego sprawy. Dokument bez rozpoznanych cytowań otrzymuje status „nie sprawdzono”, nigdy „zweryfikowano”.
Decyzja merytoryczna pozostaje po stronie prawnika
Aplikacja nie rozstrzyga, czy źródło dowodzi twierdzenia. Oddziela techniczne potwierdzenie identyfikatora od oceny znaczenia, aktualności i wagi prawnej. Oprogramowanie zapewnia kontrolę i ślad dowodowy; za ostateczny dokument odpowiada prowadzący prawnik.
← Wszystkie wpisy